به او که قرار است ضامن آهوی رمیده دلم باشد: 

سمیه رسولی:

نشسته ام به موازات کوچه ای به حرم

که درد دل کنم و آبروی خود ببرم

نشسته ام که بگویم چقدر کمترم از

کبوتری که بیایم و گرد تو بپرم

دخیل بسته ام آقا مرا نظاره کنید

دخیل بسته ام آقا بیا که منتظرم

نمی شود که مرا هم کبوتری بکنید؟

کبوتری بشوم تا به خانه ات بپرم؟

مرا کجا و حرم؟ من کلاغ روی سیاه

که مثل کولی آواره ای که دربدرم

همیشه رفت...و...رفت و به خانه اش نرسید

به خانه ای که نبوده است ارثی از پدرم

 ●

 همیشه پای به هرجا گذاشتم آنجا

به یمن بخت سیاهم شروع دردسرم

برای این شده آقا نیامدم به حرم

فقط به قدر دو کوچه، دو کوچه دورترم

 ●●

 چرا؟چرا؟ تو بگو هان؟ چرا کلاغ شدم

که حرف بشنوم و بشکند کمـ...کمرم؟

«سیاه بخت» و «خبرچین» و «دزد» و «بی خانه»

چه آتشی که همین حرف ها نزد جگرم

ولی همیشه که قا...قار...قار...قاقا...قار...

زبان زبان کلاغانه ام زده به سرم

که درد دل کنم و از غمم نفهمند این

تمام آدم های خبیث دور و برم

 ●●●

 دخیل بسته ام آقا مرا نظاره کنید

دخیل بسته ام آقا بیا که منتظرم

برای درد دلم فکر می کنم کافی است

مباد حوصله تان را دوباره سر ببرم

سمیه رسولی:

دارم تمام میشوم امشب میان راه

دارم تمام میشوم اما به اشتباه

تو قول داده ای سر ساعت که میرسی

ده ساعت از قرار گذشته ست پس چرا...؟

●

ای وای قافیه...به پدر جد قافیه!

اصلا دلم کشیده به پرت و تو و پلا

اصلا دلم کشیده که دیوانه ات کنم

- این رو که رو نبوده بگویید سنگ پا-

درگیر حس گیج عزیزم الو سلام

درگیر حس تلخ ببخشید الو شما؟

درگیر نامه ای که به مقصد نمی رسد

من گیر کرده ام من و این حس و این بلا

من که دلم همیشه تو را گریه می کند

زآغاز داستان تو تا ختم ماجرا

خون تمام این غزلم گردن شماست

که در نمی روی زدلم بعد سال ها

خب بگذریم از این همه واگویه های تلخ

برگردم از ... از اول "امشب میان راه"

●●

دارم تمام میشوم امشب میان راه

دارم تمام میشوم اما به اشتباه

حالا که حجم زندگی ام را گرفته است

یک مرد چشم قهوه ای پیرهن سیاه

لعنت به هر چه حس لطیفی که شعر شد

موی سپید و بخت سیاهی که ...راهراه

حرفی با او به بهانه این شب ها :

در من نشسته ای از عمق نمی دانم چه تا خودم ، در من نشسته ای ومن هرچه سوره سوره تو را می خوانم از برنمی شوم . الله اکبر و الله اکبر و تو بزرگتر از آنی که وصف شوی . پس دیگر مرا چه به قلم؟ مرا چه به این کاغذ های خط خطی گنگ؟ مرا چه به من؟

بگذار اینگونه بنویسمت به لهجه ای صریح : "الله لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین"

آری من از ظالمین بوده ام آن هنگام که خودم را شکنجه می دادم بی تو و روحم را پرت می کردم در خیابان های غریب تنهایی . آری از ظالمین بوده ام آنگاه که جا می گذاشتم خودم را بی تو .

همیشه  با تو آغاز کرده ام ... همیشه با تو آغاز کرده ام به نام ...عشق! و عشق همسایه دیوار به دیوار دلم بود بی آنکه درست بشناسمش  و صبحی به پیاله ای لبخند مهمانش کنم.

خوب من ! بزرگ!

گریه های مرا که دیده ای . دیده ای که چگونه تو را از پشت این شیشه های مات نگریسته ام و گریسته ام ، یادها و فریادهای مرا دیده ای ، همه را دیده ای ، همه را ، و من در تمام این همه تو را خواسته ام

      " تو را خواهم نخواهم رحمتت گر امتحان خواهی           در رحمت به رویم بند و درهای بلا بگشا"

تو را خواسته ام که آشنای من بوده ای با من ، مهربان تر از خودم با خود، اصلا تو خود من بوده ای ، یا نه! من تو بوده ام در روز ازل آن هنگام که تکه ای از روح خودت را در من دمیدی و من بیدار شدم.

آری من خلیفه سرکش تو در زمین بوده ام . کاری نمی شد کرد، کار از کار گذشته بود، آدم تو را به دانه گندمی فروخته بود و من اکنون بار گناه آدم را از لحظه رانده شدن از بهشت به دوش می کشم  و...

بگذریم!

نه من مهمم نه این دقیقه های بی دست و پایی که مرا به هیچ جا بند نمی کنند  مهم این است که حالا اگر تو نخواهی و تو اراده نکنی من گناهکار میمیرم . من اما هزار بار که گفته ام و تو خوب می دانی که  تنها تو را می خواهم ، امروز و دیگر روز

      " گرمخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی                   دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را"

  به :

همسرم -  نوید  بخش روزهای خوب زندگی ام - و سالروز میلادش در شهریور ماه:

وقتـی که خدا انار دسـتم می داد

سـی سالـگی بهـار دسـتم می داد

انگارکه بیست و چار شهـریور بود

وقتی که غم تو کار دسـتم می داد

♥

از مـادر عشـق های من زاده شدی

چون قلب نجیب وعاشقم ساده شدی

از دسـت خـدا بود که شهریور مـاه

در دامـن شعـرهـایم  افتـاده شدی

سمیه رسولی:

... و دختری که غمش از سه تار می بارید

شبیه غصه ی ابر بهار می بارید

نشسته بود خودش را به شعر بنویسد

و واژه واژه دلش بی قرار می بارید

درست بین زمین و هوا معلق بود

- کمی شبیه کسی روی دار-  می بارید

وروی حوصله او که داشت سر می رفت

دقیقه های بد انتظار می بارید :

- دوباره زنگ بزن ! لعنت  خدا بر من

اگر که لج کنم و بر ندار... می بارید

وبین گریه چه ساده به التماس افتاد:

- بیا...بیا و خودت را بیار ! می بارید

*

هوا گرفته و ابری ، هوا شبیه خودش(!!!)

هوا گرفته و ابری، سه تار...

سمیه رسولی:

نامه

این نامه را دوباره نوشتم برای تو

تا پاسخی شود به همه گریه های تو:

زیبا سلام ! قصه ما هم تمام شد

هر چند کرده است دل من هوای تو

از آن شبی که خاطره ها را فروختیم

اینجا همیشه خالی خالی است جای تو

دارم دوشنبه های تو را گریه می کنم

دارم دوشنبه های تو راپا به پای تو...

...هی دور می زنم به خودم می رسم ولی

غصه نخور عزیز، بمیرم برای تو

*

این نامه هم دوباره به پایان نمی رسد

حتما  دوباره می سپرم به خدای تو

شاید که فصل عاشقی ات زود بگذرد

تا در سر تو هیچ نیفتد هوای ...من!

سمیه رسولی:

شاعر همینکه شعر خودش را نوشت رفت

انداخت روح خیس خودش را به بند رخت

بعد از هزار سال که شاعر نبود و بود

آهسته رفت خواب بغل، دست یک درخت

اما نشست توی دلش یک غم بزرگ

اما نشست توی سرش یک سوال سخت :

این زندگی بدون غم و عشق می شود؟

...تا شهر عشق تاخت ولی با خیال تخت؟

بعدش جواب داد به خود: نه! نمی شود!

تا هست چشم شرقی و یک طره موی لخت

یاد آمدش که عشق خودش با غریبه رفت

آهسته گریه کرد و نوشت: آه بخت!  بخت!

...سایه مهربانت برسرم باد تا همیشه های دور

! ای صبور

! ای همه نور

دكتر علي شريعتي:

نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد

 نمی خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد

گلويم سوتكي باشد به دست كودكي گستاخ و بازيگوش

و او يكريز و پي در پي دم گرم خويش را در گلويم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدينسان بشكند  شاید سكوت مرگبارم را...

سمیه رسولی:

شروع می شود اینبار هم دوباره غزل

همان بهانه، همان عشق – عشق عزوجل-

به چشم های تو سوگند بی بهانه نبود

به چشم های تو سوگند - صبح شیر و عسل-

که بی بهانه ترین شعر را سرودیم و

به غصه های کبودت شدیم بچه محل

همیشه سایه خط خورده ات همین جاهاست

اگر غلط نکنم از پگاه روز ازل

*

ببین چقدر برای تو از خودم گفتم

ببین چقدر غرور تو ماند لاینحل

من و تو روی زبان های مردم افتادیم

من و تو و دل ...ضرب المثل شدیم ...مثل

**

همیشه شعر به اینجا که می رسد کافی است

ادامه سخن مفت عین علافی است

سراغ یک غزل تازه می روم شاید...